
कविता
फुलैको रसमा झुमेको माहुरी।
रसैको बसमा परेको माहुरी।।
पहरा ,छहरा उडेको माहुरी।
बसेन क्षणनै बुझलौ माहुरी।।
बुझेरै सबपो मानब खुशीभो।
बसेरै खानपो तमसि गयोपो।।
दुस्खनै बुझेन हालत उसको।
कसको खातीर खोजेछ रसपोरु
मानव सबनै बुझत पिरपो।
नबन निरिय जगमा उसको।।
हेरन एकता कसरी जुटेको।
सिकौन गडेर उसले गरेको।।
तबपो मानब असल कहियो।
दुस्खनै सबको कतिछ बुझेको।।
सहजै सुझेपो मानिस कहियो।
नबुझे गरेझै समान भईयो।।
फुलैको रसमा झुमेको माहुरी।
रसैको बसमा परेको माहुरी।।
पहरा, छहरा उडेको माहुरी।
बसेन क्षणनै बुझलौ माहुरी।।


